Progressie

© Nancy Wauters

Tijdens de laatste driemaandelijks controles gaat mijn tumormarker CA 15.3 altijd lichtjes omhoog. Van 14 naar 17, naar 23,9.
Mijn arts blijft onverstoorbaar bij haar standpunt dat deze stijging niets te betekenen heeft, maar ik wéét gewoon dat er iets aan de hand moet zijn, omdat ik sinds mijn eerste kankerbehandeling in 1998-99 aldoor een stabiele waarde van 12-13 heb gehad.

Sinds mijn eerste diagnose en tot mijn herval heeft de marker zich altijd keurig gehouden aan zijn welbekende waarde, maar toen ik in september 2007 werd geveld door de epileptische aanval die de openbaring vormde voor mijn uitzaaiingen stond hij opeens 19. "Onbelangrijk", zoals gezegd, maar na wegname van de tumor in mijn hersenen en opstarten van de hormoontherapie zakte hij toch maar mooi weer naar zijn oude bekende waarde, wat me ook onmiddellijk gerust stelde.

Nu zie ik in april opeens een waarde van 23,8 op mijn bloedresultaten verschijnen. Direct in alle staten natuurlijk, tranen over de wangen, maar de beelden van de MR- en CT-scan bewegen niet en de beoordelende radioloog heeft voor beide protocols een status quo geconcludeerd.
Mijn behandelende oncoloog sluit zich hierbij aan, er is niets te zien op de beelden dat ons moet verontrusten, dus we moeten ons niet te veel zorgen maken en vooral trachten rustig te blijven. We moeten ook niet van medicatie wisselen, want we willen zo lang mogelijk gebruik maken van de ingestelde Femara. Dat kan ik wel enigszins begrijpen, hoe langer we dezelfde medicatie kunnen blijven gebruiken, hoe meer tijd ik win.

Mooi allemaal, ik ben een heel klein beetje gelukkig bij het verlaten van het ziekenhuis, maar waarom in godsnaam stijgt die rottumormarker als er op de beelden niets te zien is dat afwijkt van de vorige beelden? Ik kan me er maar heel moeilijk mee verzoenen. Als het water in een kelder stijgt, dan zeg je toch ook niet dat dat normaal is, maar dan ga je zoeken naar het lek dat ervoor zorgt dat er water binnenkan. Wie of wat zit er dan in mijn lichaam dat de tumormarker doet stijgen? Ik krijg er kop noch staart aan en het duurt een hele tijd voor ik het kan accepteren als een van die wonderlijkheden van de natuur.

Drie maanden later, op 16 november, moet ik weer naar het ziekenhuis voor een MR-scan van mijn hoofd en een CT-scan van mijn longen, lever, pancreas en andere organen die zich in die regio bevinden. Een dag later heb ik een afspraak met mijn neuroloog en oncoloog. De eerste consultatie verloopt zeer voorspoedig, de beelden van mijn hoofd tonen enkel hersenen, geen tumor(en). Ik kom zegevierend buiten en verkeer al in een staat van verrukking.

Groot is dan ook de domper als ik een half uur later van de oncoloog te horen krijg dat mijn longen niet meegedaan hebben met het programma Maak Nancy beter of Hou Nancy's longen in bedwang.
Eén tumor blijkt vergroot te zijn en verschillende kleintjes blijken geboren. Maar het zijn kleintjes met een gruwelijk gezicht, zeker geen kandidaatjes om een babyborrel voor te organiseren (tenzij ik ze door een buitensporige hoeveelheid borrels te drinken om zeep zou kunnen helpen, maar van die therapie heb ik jammer genoeg nog nooit gehoord).
Bovendien is de tumormarker gestegen naar 69,7. Met andere woorden een verdrievoudiging op drie maanden tijd. Nu weet ik ten minst wie de schuldige van de constante verhoging is, al schiet ik daar in de praktijk natuurlijk geen donder mee op...

De oncoloog heeft het ook moeilijk met de boodschap. Mijn vaste arts is uitzonderlijk afwezig, maar gelukkig ken ik hem nog uit mijn eerste ziekteperiode als een zachte en begrijpende arts.
Hij stelt me voor om onmiddellijk over te schakelen van Femara op Faslodex, een van de nieuwere hormoontherapieën, die kunnen worden ingezet als andere hebben gefaald of niet meer werken. Hij regelt onmiddellijk een afspraak met de dagkliniek om de Faslodex in mijn bilspier te spuiten en ik moet per direct stoppen met Femara.

Nog steeds in licht verdwaasde toestand, begeef ik me naar de dagkliniek, waar ik gelukkig niet lang moet wachten op de injectie.
Nadat ik mijn in steun meegebrachte moeder naar huis heb gebracht, begeef ik me naar mijn eigen nestje, bel nog een aantal vrienden op en zit nu om 3 uur 's nachts dit stuk te schrijven. Hoe lang zal het nu weer duren vooraleer ik deze nieuwe fase in mijn ziekte een plaats heb gegeven?

Lees het vervolg

nancy.wauters@borstkanker.net