mijn soldaat

[femke]

dag iedereen
ik ben zo blij dat ik de stap heb gezet om langs deze weg met mensen te praten want ik voel dat ik het erg nodig heb de mensen om me heen zijn wel lief en helpen me goed ,maar ik voel na een jaar ellende dat ze me beginnen te mijden
ik heb behoefte om er over te praten,thuis wil ik mijn man niet te veel belasten met mijn verdriet en angsten
de kinderen zijn 25 en28 de oudste woont al een jaar samen en de jongste trouwt 31 augustus zij praten niet graag over mijn kanker en doen of er niets is gebeurd het is raar,de jongste was toen voor 4 maanden in Libanon met het leger voor de mijnen op te ruimen ik heb het al die tijd verzwegen omdat hij mij toch niet kon helpen.Toen hij aankwam in melsbroek en mij zag met een pet op en daaronder mijn kale kop begon hij te huilen ,mijn hart brak sinds dat moment praat hij niet meer over mijn ziekte en mijd hij een gesprek met mij alleen,zal dit nog terug goedkomen

[Rikkert]

Je verhaal heeft mij erg ontroerd, Femke.
Ik hoop -en denk- dat dat gesprek er ooit komt. Ik kan me indenken dat het voor je zoon een enorme shock was je zo te zien. Het is voor hem zeker een moeilijk te verwerken trauma, ik vrees dat hij dat beeld van jou nooit meer vergeet.
Heel veel mensen denken dat, als je een probleem maar genoeg ontkent, er niet over praat, dat het er ook niet is. Jammer genoeg is dat niet zo, want met praten kan veel worden opgelost of lichter gemaakt.

Zelf heb ik geen kinderen, maar kan bij mijn man echt wel met alles terecht. In mijn omgeving zijn er ook een paar mensen die me wel eens vragen hoe het écht gaat, maar zou ik dan mijn hele verhaal beginnen en eens alles zeggen wat ik wil zeggen, mijn angst, mijn pijn... ik vrees dat ze snel zouden afhaken. Het beeld van de positivo zou wel eens barsten kunnen krijgen. Hier kan dat wel en daarom ben ik ook zo blij met deze uitlaatklep en doe ik in mijn dagdagelijkse leven maar net of het me prima gaat (wat meestal ook wel zo is).

Er komt wel een periode dat je misschien geen behoefte meer hebt om hier te komen luisteren en vertellen, dat je voor jezelf het hele kankergebeuren een plaatsje hebt gegeven. En dat is goed natuurlijk.
Maar krijg je het dan nog eens moeilijk of krijg je terug een gezondheidsprobleem (ik hoop van niet), zal je hier weer terecht kunnen, zullen er weer lotgenootjes zijn die helemaal begrijpen wat je voelt.
Dat is althans wat ik zelf ervaren heb.

Geniet volgende week van het huwelijk van je jongste (jongen? meisje?) en aan het paar alvast heel veel geluk gewenst!
rikkert

[marie]

dag femke,
wat betreft je kinderen, daar kan ik wel iets over zeggen. toen ik borstkanker kreeg was ik 48 jaar, mijn dochters, toen 21 en 22 jaar ongeveer reageerden heel verschillend op dit verschrikkelijk nieuws. de oudste wou alles weten van naaldje tot draadje, heeft me ook steevast alles gevraagd over onderzoeken, was kwaad als ze vermoedde dat ik iets verzweeg. mijn jongste daarentegen heeft heel erg gehuild en gepanikeerd toen ze het hoorde. eenmaal mijn operatie achter de rug kwam ze er niet meer op terug, wou niks horen over doktersbezoeken enz...als ik erover wou beginnen zei ze dat ik behandeld en genezen was, punt uit. ze wou ook van geen erfelijkheidsonderzoek weten. ik vond dat ze haar kop in 't zand stak, maar ik liet het zo. gaandeweg is ze ouder en rijper geworden, durft nu al eens wat vragen stellen, heeft ook gevraagd om mijn litteken te zien. en dat erfelijkheidsonderzoek, daar is ze nu ineens ook mee akkoord. zo zie je maar, alles komt in orde maar het heeft tijd nodig. ik ben er zeker van dat je zoon, mits een beetje aanmoediging, er ten gepaste tijde wel over zal kunnen praten.
hou de moed erin

[femke]

bedankt voor de opbeurende woorden er is dan nog hoop
de moeikijkste dag moet nog komen ,de trouw maaar hoewel ik bang ben dat ik het niet aankan zo een lange dag ,heeft de dokter er op gedrukt dat het wel zal lukken hij beweerd omdat ik die dag zo belangrijk voor mij is dat ik de sterkte wel zal vinden om die dag door te komen en ik geloof er in ,ik laat jullie zeker weten hoe het was groetjes van uit Limburg

[femke]

hallo iedereen
de trouw van mijn zoon was geweldig ik heb het heel de dag volgehouden
het was vermoeiend maar het was zoals de dokter het had gezegd ik had niets willen missen en dan ben je sterk maar ik ben het wel door gekomen met veel steun van vrienden en familie en vooral van mijn ventje
het mooiste was de dans met mijn zoon we spraken geen woord maar wiisten beide dat het goed zat
ik heb wel daarna twee dagen platte rust gehad maar ik had het voor geen goud willen missen
ik wens iedereen op deze site zo een mooi moment toe het is eender wat
,het geeft je moed om verder te gaan
groetjes

[femke]

allo iedereen
het is al weer een tijdje geleden
ik heb juist mijn controle onderzoeken achter de rug en moet 16 januari naar de oncoloog .het angstzweet heeft mijn lichaam helemaal in zijn macht slaap niet meer en ben bang ,het is nu een jaar geleden dat ik borstkanker heb gekregen en ik kan het niet van me afzetten het beheerst mijn leven ik sta er mee op en ga er mee slapen het leven gaat verder zeggen ze maar het gaat niet hoewel ik blij moet zijn want ik word dit jaar oma mijn soldaat gaat papa worden

groetjes en een knuffel voor iedereen

[lydia1962]

Hallo Femke.
Gelukkig reageren mijn kinderen wel goed op de chemo's. De 1e keer dat ik kaal werd noemde mijn zoon mij gloeilampje en toen de 1e haren weer begonnen te groeien was ik het teddy beertje. Wel grappig he. Ik heb een pruik maar die draag ik nooit. Mijn mening is de mensen moeten er maar aan wennen. Ik wou je nog even bedanken voor je reaktie.
Gr. Lydia

[femke]

dag lydia
hoe gaat het met jou ? mijn zoon is op 14 oktober terug voor 4 maanden naar libanon vertrokken,deze keer laat hij ook een vrouw en een baby van 2maanden achter het vertrek was zeer zwaar vooral omdat ik de vorige keer ziek ben geworden de schrik zit er goed in ,hij heeft wel gevraagd om het deze keer wel te zeggen moest er iets veranderen in mijn gezondheid
maar dat zal nu gemakkelijker gaan omdat hij nu voorbereid is,
ik heb voor zijn vertrek een goed gesprek gehad met hem,ook heeft hij de nieuwe jongens die voor de eerste keer meegingen voorbereid op zulke dingen die konden gebeuren vind ik wel tof dat hij dit heeft gedaan,want mijn zoon is zo geen prater,daar kon ik aanzien dat het hem wel erg heeft geraakt
ook zulke gesprekken zijn zeer belangrijk voor die soldaten er word nog te weinig over zulke dingen gesproken of aandacht aan besteed er word van uit gegaan dat ze sterke mannen zijn ,maar het blijven kinderen met ouders
groetjes

[Rikkert]

Ik kan me voorstellen dat je een goed gevoel hebt nu je zoon er eindelijk een manier gevonden heeft om ermee om te gaan. Het moet een hele opluchting voor je zijn.

Ik wens je veel sterkte, want het moet zwaar azijn als je kind voor zo'n risico-volle weg kiest en iedere keer hij vertrekt blijf je weer achter met je angst.

[femke]

hallo iedereen
7 februari ga ik mijn zoon terug ophalen in Melsbroek en deze keer sta ik daar niet kaal en doodziek,maar met een brede glimlach en met mijn kleinkind van 6 maanden op mijn arm,ik heb mijn controle achter de rug en alles gaat goed,4 maanden heeft mijn zoon me gevolgd op de webcam ,het vertrouwen was er toch nog niet helemaal,en zo kon hij mij controleren of ik mijn haar nog had ,het was zeer moeilijk voor ons allemaal,zeker met die oorlog in Gaza maar we zijn er weer door gekomen
groetjes van een gelukkige moeder

[jeanette]

Gefeliciteerd Femke, heel veel plezier!!! Geniet er van!!!!!!!!!!!!!!!
Jeannette

[Rikkert]

Ja Femke, geniet ervan met volle teugen en... nog heel lang!!!