nu is het toch wel over

[Anja S]

In 2008 in mei bij bevolkingsonderzoek is er iets ontdekt wat er niet hoorde, uitslag ging naar de huisarts, waar ik onmiddellijk moest komen, huisarts regelde afspraak in het door mij uitgekozen ziekenhuis, en specialist, waar ik de volgende dag mocht komen, direct door naar de röntgen, ingespoten met contrast, uitslag naar de chirurg en de mamma verpleegkundige, paar dagen later operatie, een borstsparende operatie, al het weefsel was eruit en schoon, maar in de poortwachter zat nog 0,7 fout weefsel, dus okseltoilet, gelukkig mocht 1/3de klier blijven zitten, ik heb in de volgende tijd zeker 20x moeten laten tappen, en dat liep uit op een giga infectie. Daar ging ik mijn 31 bestralingen mee in, wat de infectie nog erger maakte. De wondzorg in het UMCU was perfect, de meest huidvriendelijke verbanden werden daarvoor gebruikt, die ik gewoon zelf mocht bestellen. (geweldig!)
Na de bestralingen ging ik naar een fysiotherapeute met lymfedrainage aantekening, nog steeds met infectie, ik heb nog nooit zoveel antibiotica geslikt, langzaam ging de "fistel" dicht.

Ik ben een eigenwijs typje. 10 september klaar met bestraling, 1 oktober weer aan het werk, op therapeutische basis mocht niet???? Ja, en dan kom je er achter dat het veel te snel is gegaan. Ik werk bij SALTRO Utrecht, neem bloed af bij huisartsen clienten en voor de trombose dienst, op route bij mensen thuis en op prikpunten waar de clienten naar mij komen, ik klaagde wel dat de huidbezoeken veel te zwaar bleken voor mij, auto in auto uit, zware koffer in en uit de auto, en maar sjouwen. En ik moest mijn arm ontzien. Doordat ik veel te veel met mijn goede arm deed kreeg ik daar een tennisarm, van de bedrijfsarts mocht ik een maand geen bezoeken doen, hoera! Mijn regiohoofd heeft mij over een week al weer ingedeeld om huisbezoeken te doen, dan moet het toch wel weer lukken, en het is goed voor je een beetje beweging.................................. Wat moet ik hier nu tegen doen??? Als ik zeg: Dat kan ik niet niet" dan is dat werkweigering.

Wat moet ik hier nu tegen inbrengen, men gaat met mij om alsof ik nooit wat heb gemankeerd.................................het = over je bent nu toch weer gezond!!!?????

Wat ik ook nog kwijt wilde is dat ik helemaal knetter gek word van het wachten tot er weer een controle plaats vind, 1 maal per jaar een röntgenfoto, veel te weinig, door de stress ga je van alles voelen, nee, nog een paar maanden wachten. Nooit eens een MRI, is echt alles wel weg, zijn er echt geen uitzaaiingen?

Herkennen jullie dat?

Sorry dat het zo'n lang verhaal geworden is.
op mijn werk word ik dus gezond verklaard????

Lieve groet van Anja.

[may]

Heeft de bedrijfarts niet het laatste woord?
Hij kan je verbieden van weer aan de slag te gaan, dacht ik...
En ja.. inderdaad, dit is een verzuchting die we horen bij veel lotgenootjes. De buitenwereld denkt' eens de therapies voorbij, de kanker voorbij'.
Zo werkt het helaas niet hé. Tja..
Groetjes
May

[jeanette]

Tsjonge Anja, ik ben nu zo'n twintig jaar weg uit Nederland en dacht nog wel dat het in die periode allemaal wat socialer was geworden (hoe naief). Ben je geen lid van een vakbond? En ja de bedrijfsarts heeft toch het laatste woord , niet je regiohoofd lijkt me. Die onzekerheid blijft altijd in een vergeten hoekje in je achterhoofd knagen. Ik hoop dat dit op een voor jou prettige manier opgelost gaat worden.
Veel sterkte Jeannette