triest

[femke]

hallo iedereen
vandaag heb ik het droevige nieuws gekregen van een buurvrouw waar ik vroeger woonde
ook zij had borstkanker en moest nog enkele bestralijngen ondergaan
nu heeft haar man zelfmoord gepleegd ,ik ben er echt van aangedaan
ik kan het maar niet geloven
voor haar zal een moeilijke tijd aanbreken,haar man kon zo het leven niet meer aan,zelf was hij ook op de sukkel maar ik dacht altijd dat de ziekte je sterker zou maken en dat je dubbel zoveel zou genieten maar blijkbaar is het niet voor iedereen weg gelegd
ik voel me op dit moment zo triest ik kan het maar moeilijk vatten
ik hoop dat ze de sterkte in het leven nog zal vinden
groetjes

[Rikkert]

Verdorie Femke, ja, dat is heel triest.
'Men' zegt wel dat alles waar je niet aan dood gaat, je sterker maakt, maar dit wil je toch echt niet meemaken. Wat een nachtmerrie.
Ik hoop dat je je buurvrouw wat kan bijstaan, want ze zal elke steun meer dan nodig hebben.

Ik begrijp dat je daar verdrietig om bent, je staat zo machteloos, het is zo onwezenlijk.

Sterkte voor jou ook Femke!

[marie]

ik heb ook een kennis die haar man verloor vlak voor haar borstamputatie, weliswaar niet door zelfmoord, maar het blijft verschrikkelijk. het is al moeilijk genoeg als je een begrijpende en meelevende partner hebt, laat staan als je er alleen voorstaat. dat doet me eraan denken toen ik geopereerd was dat de verpleegster zei dat veel vrouwen alleen binnenkomen, met hun valiesje onder de arm. hoe doorspartel je zoiets alleen???

[auke]

ik heb ook een kennis die haar man verloor vlak voor haar borstamputatie, weliswaar niet door zelfmoord, maar het blijft verschrikkelijk. het is al moeilijk genoeg als je een begrijpende en meelevende partner hebt, laat staan als je er alleen voorstaat. dat doet me eraan denken toen ik geopereerd was dat de verpleegster zei dat veel vrouwen alleen binnenkomen, met hun valiesje onder de arm. hoe doorspartel je zoiets alleen???

ik ben alleen binnengestapt in het ziekenhuis..mijn broer heeft me afgezet maar ben alleen naar de zaal gegaan..ik wilde het zo.
maar ik heb wel een groot familie en vriendennetwerk hoor..
toch heb ik' in begin 'grotendeels alles op mezelf verwerkt..
meer dan mijn huis,hond had ik niet echt nodig..

[viv]

hoi allemaal,

Ik ben jammer genoeg ook nieuw op deze site. Heb twee weken geleden een volledige borstmputatie links en okselklieren moeten laten verwijderen. geen makkelijke periode.
Mijn vriend wil mijn wonde absoluut niet zien,hij kan dit niet aan zegt hij,dat beeld zou dan gegrifd staan in zijn hersenen hij wil dat beeld niet. Ik vind dit wel heel erg en voel me er onwennig bij.Een knuffel of een omhelzing krijg ik ook niet meer van hem,terwijl ik daar echt wel behoefte aan heb,ik heb het hem al gezegd en gevraagd. Hij is er bang van zegt hij. Zijn er mensen die dit herkennen?
grtj viv

[marie]

hallo viv,
ik vind het ronduit verschrikkelijk dat je vriend zo negatief reageert op jouw operatie! ik prijs mezelf gelukkig dat zoiets mij bespaard gebleven is. toch wil ik geen steen werpen naar je vriend. misschien heeft hij meer tijd nodig, misschien stelt hij zich het litteken veel erger voor dan het in werkelijkheid is. misschien moet je even een foto opzoeken op internet van een mastectomie en het hem tonen, kwestie van een eerste indruk te hebben. mijn moeder is lang geleden ook een borst geamputeerd, ze vroeg me of ik het litteken wou zien maar ik wou niet, had al die jaren een vreselijke verminking in gedachten. tot ik zelf een amputatie onderging en het litteken erg vond meevallen.
ik hoop oprecht dat jullie hier samen uit geraken en dat je vriend beseft dat jij het slachtoffer bent, niet hij. veel sterkte

[inge52]

hallo lieve viv,
ja heel triest dat je geliefde zo negatief reageerd en je weinig tederheid in deze moeilijke periode wil of kan schenken, maar aan de andere kant kan ik misschien zijn redenering wel volgen, hij is tenslotte ook een slachtoffer van heel deze ziekte, hij worstelt ook met zijn gevoelens en weet ze niet zo goed te plaatsen. De beste raad is hem niet te dwingen om de wonde te aanschouwen, dat gebeurt geleidelijk wel als hij er klaar voor is.
Anderzijds prijs ik mij enorm gelukkig dat mijn man mij van in het begin met heel veel liefde en begrip heeft bijgestaanen opgevangen,hij laat mij niet uit het oog, want deze borstkanker is een vervolg van 2 jaar geleden, toen werd er een borstbesparende operatie verricht met okseluitruiming en bestralingen en nu dus uitzaaiing in de lever!Bij elk onderzoek hoe klein ook is hij erbij, dat voelt heerlijk vertrouwd aan !

[chris van san]

hoi allemaal,

Ik ben jammer genoeg ook nieuw op deze site. Heb twee weken geleden een volledige borstmputatie links en okselklieren moeten laten verwijderen. geen makkelijke periode.
Mijn vriend wil mijn wonde absoluut niet zien,hij kan dit niet aan zegt hij,dat beeld zou dan gegrifd staan in zijn hersenen hij wil dat beeld niet. Ik vind dit wel heel erg en voel me er onwennig bij.Een knuffel of een omhelzing krijg ik ook niet meer van hem,terwijl ik daar echt wel behoefte aan heb,ik heb het hem al gezegd en gevraagd. Hij is er bang van zegt hij. Zijn er mensen die dit herkennen?
grtj viv

hey viv,

ik ben hier ook nieuw,ben nog niet geopereerd maar heb al 3 chemo's achter de rug.mijn vriend heeft het zelfs uitgemaakt door die ziekte,hij kon het niet aan en zei maar steeds dat het niet makkelijk was,ook ik kreeg de laatste weken geen knuffels meer omdat hij bang was om me pijn te doen zei hij,net op zo'n momenten dat je het hards nodig hebt.ik hoop oprecht voor jou dat hij verandert en dat je er toch nog veel steun aan mag hebben.Wat was het zwakke geslacht?
groetjes en sterkte chris

[viv]

Hoi Chris,

Ik ben lange tijd niet meer op de site komen piepen,nu las ik jou reaktie vandaag. Met mij en mijn vriend is de relatie voorbij,het is gestopt drie weken na mijn operatie. Het is zoals je zegt juist op die momenten heb je nood aan een knuffel,maar helaas ik heb hem ook niet gekregen van hem. Maar ach we redden ons weer wel,we worden er hopelijk sterker van.
Ik wens jou ook nog veel sterkte

groetjes Viv

[creatief]

Wat maakt het me triest als ik lees dat mannen zich wegstoppen achter de smoes 'het is niet gemakkelijk', of 'ik kan het niet aanzien hoe je lijdt'. En dan wegvluchten.
Een echt hechte relatie moet dit toch aankunnen? Of zie ik het verkeerd? Mijn partner is heel liefdevol en steunt mij, hoewel hij het natuurlijk ook wel eens moeilijk heeft. Zoals hij zegt 'hij heeft me niet gekozen voor mijn lichaam, maar omdat we zo goed bij mekaar passen'. We zijn gelukkig, zelfs met dit kruis(je). En, ik ben er zeer dankbaar voor.
CREATIEF